ნუციკო

- ბებოს ქოლგით დავდივარ,
არ გეგონოთ პატარა.
წვიმა ვერ დამასველებს,
მზე ვერ დამწვავს თაკარა.

- სულ შენს ბებოს ჰგავხარ,
მეტყვის ბაბუ ოხვრით.
ბებოსავით დადიხარ,
ბებოს მიხვრა-მოხვრით.

- ვდარდობ, როცა ბაბუას,
ვხედავ, ხელში წამლით.
მინდა, რომ მოვარჩინო
ჩემი კარგი სწავლით.

აი, ლექსიც ვისწავლე,
ათამდედაც დავთვალე.
ნეტა ამდენ სწავლაში,
მშველის ბაბუს სათვალე?

ბაბუ! ამ შენს სათვალეს,
აღარ მივეკარები;
ეს რამდენი მაწვალა,
ამატკივა თვალები!