მითხარ, ქარო!

- მითხარ, ქარო! რატომ დაჰქრი?
ხეებს ტოტებს რად ულეწავ?
მტვერს თვალებში რატომ გვაყრი?
დავარცხნილ თმებს რად გვიწეწავ?

სიბობოქრეს, გიჯობს, იქცე
ისევ ისეთ ნიავქარად;
სიცხეში რომ ნატრობს ყველა,
სულის, გულის გასახარად!

თუ კი გვიშლი თამაშს ბავშვებს,
რად გიკვირს, რომ ვბრაზობთ, ვღელავთ;
ხომ ხედავ, რომ ვცეკვავთ, ვმღერით,
ვხატავთ ცარცით, ბუშტებს ვბერავთ!

- ბავშვებო, ნუ მიბრაზდებით,
გთხოვთ, მისმინეთ, ჩუმად, წყნარად;
ვიცი, გინდათ, რომ კვლავ, ვიქცე
თქვენ საყვარელ ნიავქარად.

მეც, თქვენსავით ვცელქობ, დავჰქრი,
ლაღად ვმღერი: ,,დელი, დელას",
ფილტვები მაქვს დაბერილი,
და ვუბერავ პირით ყველას.

მიყვარს, ძაან, ხის ჩეროში,
რომ გაგრილებთ ბავშვებს ტკბილად.
მაგრამ მაინც გაგაფრთხილებთ,
ითამაშეთ ჩემთან ფრთხილად!

ნუღარ გაოფლიანდებით,
სახლში წადით, ნუ ხართ გარეთ;
დაისვენეთ და გთხოვთ, ამას
დაღლილ გულზე წყალს ნუ დალევთ.

დღეს, რად დავჰქრი?! ვცდილობ, ციდან
ღრუბლები რომ გადავყარო;
რათა მზემ, კვლავ გააბრწყინოს,
ეს ქვეყანა, ეს სამყარო!