* * * (ლექსებს , რომლებსაც არასოდეს გამოვაქვეყნებ…)

ლექსებს რომელსაც არასოდეს გამოვაქვეყნებ
ექნებათ ჩვენი სურნელი,
ჩვენი სხეულის სითბო…
როგორც სიჩუმე სიბნელეში,
ღამის წყვდიადში.
უთქმელი განცდა ,
სავსე შიშით,
სასოწარკვეთით-
რომ ჩვენ ვერასდროს გავიხარებთ
ამ სიბოროტით სავსე ქალაქში.
კარს გავიხურავ…
შენ საწოლზე ეჭვით დაჯდები
რომ მე უბრალოდ სხეულის ნებას მივენდე და
გრძნობა არა მაქვს .
დილით კიბეებს ჩავუყვები სწრაფი ნაბიჯით ,
მომავლის რწმენით-
შენ მოხვალ ჩემთვის...
(პირველი შანსი უკანასკნელ იმედს როგორ გავს…)
და მე იმ ლექსებს ,
არასდროს რომ გამოვაქვეყნებ
შენ შეგინახავ.