იდგა მირკანი

იდგა მირკანი, ქროდნენ სიონი,
თეთრ ტანსაცმელში მზე ირთვებოდა,
ლექსებით მთვრალი გალაკტიონი
ქარში გზას მარტოდ მიუყვებიდა.
იანვრის მოძმეს ვარდისფერ გზაზე
მიაცილებდა მდუმარი მარტი,
იისფერ თოვლზე
ლურჯი რითმები
ისე ბრწყინავდა , ვით ბრილიანტი.
ცას მიეფარა მთვარე დაღლილი,
იდგა მირკანი,
ქროდნენ სიონი,
და პოეზიის უკვდავი მეფე,
იდგა სარკმელთან გალაკტიონი.