აურა

მტვერი დაედო ემოციას ფიჭვის თაროზე ,
ძმად გამეფიცა სიმარტოვე და ჩვენც ვმარტოობთ .
კოკით ავავსეთ სურვილები ბებოს წყაროზე ,
დრო არ იცვლება , მაგრამ ვბატყობ , - უნდა ვადროო .

ფერი გაუცვდა , აღარაა ათასფერადი ,
ცას ცისარტყელა დღეს რატომღაც ეუცნაურა .
სიყვარულია მარტივი ან მრავალჯერადი
მე კი , რატომღაც აღარ მომწონს ქვეყნის აურა .

სულ მუქ ფერებში რატომ ვხედავ ?
აბა რა ვიცი ...
უცნაურია ჩემი ყველა ფიქრის დაწყება .
აღარც ლექსები მეწერება , აღარც განვიცდი ,
რომ ყველაფერში დასასრული უდრის დაწყებას .

ჯაჭვი იგება , თითო რგოლი არის იმედი .
დღეს გამარჯვებას ისწრაფვიან მკვდრები , მძორები .
ფიქრის გორაზე ისევ მარტო , ისევ მოვედი
რათა მეხილა დაცემა და არ დავყოლოდი
იმ ბრმებს ,
რომლებიც საკუთარი სისხლით ღებავენ
ყველა სტრიქონს და მიწიერი შერჩათ თვალები .
იმათ , რომლებიც ყველა სიტყვას ასჯერ ზომავენ ,
მაგრამ რატომღაც , სულ ეშლებათ დრო და ადგილი ...

აზრი ვიცვალე ,
(რაც აქამდე მძულდა ჭირივით ).
ტანსმოტმასნილი აგედევნე , როგორც გადია .
ლექსი დავწერე , ან დამწერა , ანდა პირიქით -
ყველა ტაეპი ცინიზმი და მასკარადია !

მტვერი დაედო ემოციას ფიჭვის თაროზე ,
ვცდილობ ეპოქას გავუგო და მხარი ავუბა .
დრო არ იცვლება , მაგრამ ვატყობ , - უნდა ვადროო .
დიდიხანია აღარ მომწონს ქვეყნის აურა ...

მარუსა