ეროვნული მელანქოლია

მოვიდეს სუფევა შენი,
ქართულ ვენახივით განაშენი .
- იმით მეც დავთვრები . . .

მერე ვიგალობებ,
ზღაპრის ბულბულივით
- ახლა მემღერება :

- 'დაიგვიანეს,ჯერ არსად სჩანან, ჰარულალო,
მაგრამ სალამურს თუ მოჰკრეს ყური ?'

- ერთად გამოვფხიზლდეთ :

'ჩვენ უდიდესი წინ გვიდევს ვალი,
დაბნეული გვაქვს ჩვენ გზა და კვალი ,
ჰ ა რ უ ლ ა ლ ო .'

ერი საზეპურო,
შენგან წილხვდომილი,
ქრისტე მაცხოვარო -
კვლავ შენ გევედრება :

იყოს ნება შენი,
ძველის გაელვება ,
ჟღერდეს ახალივით

- მე კვლავ მემღერება . . .