ფერისცვალება

ვენთე,
მაგრამ მზის გამოსაცელად
არ ვაკარებდი სხივებს
ცივ ნიავს,
- ფერი იცვალე!
- იცვალე ფერი!
ვამბობ:
-არც როდის არ
შემიცვლია.

ვატარე დიდხანს
ფოსფორის ველზე,
ვინც მოღალატედ
ხშირად მიცვნია
(იქნებ აღარც ჰგავს,
დაჭერას
ელვის),
უარვყო, მაინც არ
შემიძლია...

გახსოვს ?
მივდევდი პატრუქს ცეცხლივით
ვეკიდე ჩემს გულს
დაუღალავად,
მეკითხებოდი,
ეჭვით სნეული
- თუ სინათლე ხარ,
რატომ არ ჩანხარ.

რატომ არ ჩანან
მზიან პარმაღზე
მანათობლები
ჩვენ შორი-ახლოს,
- ერთხელაც უნდა
შემოგაღამდეს,
ციცინათელა რომ
დაინახო...