დათოვლილი სანთელი

საღამო ამნაირ სახის

დარდივით გაჩნდება ისევ.

დაო, ვგრძნობ გრიგალის ძახილს,

დაო, ვგრძნობ წამების მიზეზს.



გათავდა ცრემლების თოვა,

ო, ხსოვნას რა ნელა ძინავს.

და თეთრი ქალწული - გლოვა

ეცემა სისხლიან მინას.



და ირგვლივ სამარეს უვლის

ფარული სურვილის ლანდი.

და ჩემი მწუხარე სული

მსგავსია დათოვლილ სანთლის.



ეს მხარე ღამდება, რადგან

ცისფერი იმედი მიდის.

როგორი სიჩუმე დადგა,

ო, როგორ ჩამოწვა ბინდი.



მე წავალ სხვანაირ სახით,

ჩემს წასვლას დიდება მოსდევს.

დაო, ვგრძნობ გრიგალის ძახილს,

დაო, ვგრძნობ წამების მიზეზს.