ახალი ათონი

მე ვარ მტირალა სტალაკტიდი,
შენ – სტალაგმიტი,
ასე, წვეთ–წვეთად რომ მივიწევთ ერთმანეთისკენ.
ოდესმე, ალბათ, სლიპინა სვეტზე გადატყდება ყოველი ჩქამი,
უკუნი ღამეც, ასე დიდხანს რომ გვეცვა ტანზე, გაიცრიცება...
აფრიან გემებს გადასწვდება ტკბილი „ვარადა“...
ასე მეგონა – ერთად ყოფნას (ჩემსას და შენსას)
მღვიმე თუ არა,
ღმერთი მაინც დაიფარავდა...