ბედნიერი ერი

ილია ჭავჭავაძე ქართულ ცნობიერებაში არ არის უბრალოდ „ერთ-ერთი პოეტი“. ის არის „ერი-მამა“, კულტურული და ეროვნული არქიტექტორი. როდესაც ტექსტს ხელს აწერს ილია, საზოგადოებასა და სკოლაში ავტომატურად ირთვება წინასწარი აპრიორული აღფრთოვანება.
ენობრივი/პოეტური შეზღუდულობა: ლექსი არის „-იერი“ დაბოლოების ტყვეობაში (რითმული მონოტონურობა) და მასში თითქმის არ არის სიღრმისეული, შრეობრივი მეტაფორები.
ტექსტი შედგება პირდაპირი ეპითეტებისა და პირდაპირი ბრალდებებისგან: „ყველა ცრუი“, „ყველა ფლიდი“, „მანკიერი“, „უზრუნველი და მშიერი“.

თუ ლექსს ჩამოვაშორებთ რიტმულ სტრუქტურას, მივიღებთ პუბლიცისტურ ჩამონათვალს: „ჩვენი ერი არის უჩივარი, ქედდრეკილი, ქვემძრომელი, ფლიდი, ცბიერი, მშიერი და უმეცარი“.
თუ პოეზიას ვზომავთ მეტაფორული სიღრმით, ენობრივი ვირტუოზულობითა და რთული პოეტური სახეებით : ლექსი ტექნიკურად ერთფეროვანია და მხატვრულად საკმაოდ პირდაპირი (ლანძღვითი).