სიჩუმე

ქუჩებში მკვეთრი სიჩუმე იდგა,
ქუჩებში იდგა სიჩუმე დილით...
სადღაც სიკვდილი წყეულ ფეხს იდგამს,
წყეულ ფეხს იდგამს სადღაც სიკვდილი.

იწვიან ქვები და ჩემობს ზეცა,
როს მიმოფანტეს ქარში ალებმა:
,,არავითარი უცრემლო დღეც არ!
არავითარი, არ- შებრალება!"-

არავითარი დათმობა მან არ...-

და დედა შეწყვეტს ღიმილს გუმანით...

დუმს დარჩენილი უღილოდ, მანა
და დარჩენილი ღილი უმანოდ.

ქარია! თოვლიც! წვიმს!-
ავდარს ბნედა!
კართან სიცოცხლე წუხს, ბოლთას სცემს და...-
,,ყველას მისცემდა, მის გარდა, დედა!
დედა, მის გარდა, ყველას მისცემდა..."

ალბათ, თავის თავს ჩივის უფალიც...
ალბათ, უფალი სადმე იჩივლებს!
სახლს- ,,გარდაცვლილი" ჭირისუფალი...
ქუჩებში- ძალზედ მკვეთრი სიჩუმე.

თამთა მუმლაძე ✏