დუმს

დუმს სამშობლო-
დაფაც... ხატიც...
როგორც ნისლი ღელე- ღურდანს...
ქოხებივით დავფაცხატდით,
მიწას შერჩა ღელაღუნტა.

ხალხი, მსგავსი ქარადუღის,
გაწურული... ჭირვეული...-
იქნებ ღმერთსაც ქარად უღირს!
შეგვატოვა ჭირს, ეული...

სარეველა ფაფარს უჭრის
ჟინის მერანს...
(წადიერი!)
მთებს, გამქრალი ფაფარუჭით,
წევს დუმილი ცამდი, ერის.

დუმს ქვეყანა!
(დაფაც...ხატიც...)
როგორც ნისლი ღელე-ღურდანს.
ქოხებივით დავფაცხატდით,
მიწას შერჩა ღელაღუნტა.

თამთა მუმლაძე ✏