ალბათ

წვიმაა ჩემსას და ცის იარა
გაიხსნა...-
(მაინც დაჰყვა, ხომ, ნებას...)
და შენთან, ახლა, ნაწილს კი არა,
გავატარებდი, მე, მთელს ცხოვრებას!

ვშიშობდი, ახლა...
მჯეროდა და რის...
ვნაღვლობდი შენზე!- მერე და- რა ბევრს...-
ო, გეგონება, შენ, ალბათ, დარი
და იმედებით გახსნი დარაბებს

და სწყევლი წვიმას...-
,,სად არ იარა...
სად არ ეწაფა ტკბილ ტუჩთა შარბათს..."

ო, შენთან, ახლა, საათს კი არა-
მე, მთელს ცხოვრებას დავჰყოფდი,
ალბათ...

თამთა მუმლაძე ✏