ბედისწერა

დაცლილი ჭიქით ვდგავარ და გიყურებ,
ერსაც დავუპირისპირდი შენს გამო.
სულით ვიგრძენი — მივხვდი, რომ არ შევცდი,
მხოლოდ შენ ხარ, ვისაც ვუხმობ — მადონა.

მყარი — როგორც სოლომონის ტაძარი,
მიუწვდომელი — როგორც ზეცის მადლი,
ხელუხლებელი — როგორც ღმერთის სიტყვა,
გარდაუვალი — როგორც ბედისწერა.

აივსო ჭიქა მიჯნურობის წყალით,
შენი ეშხიანი სახე დაბრუნდა.
მართლაც ეჭვის ნატამალიც არ დამრჩა,
რომ შენ მუდამ ჩემს ედემში იქნები.

31.07.2026 22:39