სამშობლო

სამშობლო რა დღე დაგიდგა,
შეგმოსავს შავად დიაცნი,
ბუნება ტირის გმირს მიწად,
აღარ გვაქვს თვენი მზიანი.

ძაძა ახურავს იმ კლდესაც,
შუბლს იკრავს დედა ღმრთისაი,
სისხლი ღებს ყოვლად წმინდასაც ,
ცოცხალს არ ტოვებს ტიალი.

ჭედს მესაფლავე ხის კუბოს,
გმირს მოსავს დედა მტირალი,
მტრისას ჟლეტვასა ნატრულობს,
აწ დარჩა ობლად დიაცი.

ჰოი, სამშობლოვ ბეტკრულო!
საითკენ მიექანები!