ბეღურა

გასწივის ზმათრის მძვინვარე ქარი
და შიშველ ხეებს ულმობლად არხევს,
ბუნება ჩუმი, აღსავსე დარდით,
ზამთრის სიავეს ბოლომდე ამხელს.
სუსხს და სიცივეს არ უფრთხის ერთი -
ჩვენი ბეღურა, ლაღი ფრთოვანი,
მის ბაღში მოსვლას აშკარად ერთვის
სიცოცხლის რწმენა აუწონავი.
არ ეშინია ყინვის მუქარის,
რომ აღჭრიალებს ახლა ბასრ კბილებს,
პაწია გულში ის დღე უხარის,
ბაღი როდესაც დაიყვავილებს...