ვაზი

მარტმა შთანთქა ხელად -
მწვავე სუსხი ზამთრის,
ელოდება გლეხკაცს
ცრემლჩამდგარი ვაზი.
ვაზს ვუცქერით რიდით
და კეთილი ზრახვით,
ვართ უდავოდ ღირსი
ოდითგანვე - ვაზის.
თავს დაგვატყდა, მართლაც,
ბევრზე ბევრი ზვავი,
გვინათებდა სავალს
შუქი ჩვენი ვაზის.
ვერ აღგავა მტერმა,
თუმც გაკაფა ასგზის,
ძალას გვმატებს დღესაც -
ღვთაებრივი ვაზი.