ბოლო ლექსი

როს დავლანდავ უკუნეთს -
მომლოდინე სიკვდილის,
მაინც დავიჩურჩულებ
ერთობ ღონემიხდილი:
გმადლობ, არსთა გამრიგევ,
დამანახე საწუთრო,
ფლიდი, ნისლივით მღვრიე,
მადლიანიც და მყუდროც.
მუზა მასხივოსნებდა,
ცას ვწვდებოდი ოცნებით,
ვწერდი სპეტაკ სტრიქონებს,
პოეზიის მლოცველი.
დღე მთავრდება ნათელი,
ნება-ნება ბინდდება,
ვაჰმე, სულის სარკმელი
უსაშველოდ ფითრდება.
. . . და ეს ჩემი სათქმელი
ბოლო ლექსი იქნება.