აჯამეთის ტყე (ტყე ტაძარივით იყო მაღალი - გალაკტიონი)

ვესტუმრე მუხნარს - ტყეს აჯამეთის,
მუხები მშვიდად მეგებებიან,
რტოებგაშლილი გოლიათები
ცად აზიდულან, ღრუბლებს სწვდებიან.

აქ განვიცადე რა სიმყუდროვე,
რა სპეტაკი და უფლისმიერი,
ძველებრ ვიგრძენი, ის სითბო ვჰპოვე -
სუნთქვა წინაპრის, სუნთქვა ძლიერი.

ამ მუხებს ახსოვთ ჩემი მღიმარე
ბავშვობის დღეთა ნათელ-შუქები.
ო, გმადლობ ტყეო, რომ შემინახე
განძი წარსულის, როგორც ნუგეში.

ისევ თქვენთან ვარ, ფიქრს განდობთ რამდენს,
(თუმც ვერ გიხილავთ, მუხებო, ერთხელ...),
დროთა ქარიშხლებს რომ გავუმკლავდე -
დამაიმედეთ და გამამხნევეთ !..