ჩვენი ცხოვრება

დროდადრო ვილხენთ, რაც ეგზომ გვშვენის,
ზოგჯერ კი დარდი შეგვძრავს გულამდე,
ამგვარად მიდის ცხოვრება ჩვენი
გაზაფხულიდან - გაზაფხულამდე.
დღეს თუ ოდნავ კრთის სინათლე რწმენის,
ხვალ მისი სხივი ააღწევს ცამდე,
და ასე მიდის ცხოვრება ჩვენი
ფოთოლცვენიდან - ფოთოლცვენამდე.
ბუნების ნება მკაცრია მარად,
შევუერთდებით წარსულის ლანდებს,
მაინც არ ვცხრებით - არა და არა,
მაინც ვბობოქრობთ აღსასრულამდე !