სადგური მარტოობა

ქარს ისევ აუშვია წისქვილები,
აბრუნებს ჩემი ფიქრის გორგალივით,
დაღლილი ხელები მაქვს - ქვის ფილები,
ბონსაის მუხლებივით მოგრაგნილი.
შორს თეთრად ბილიკები დათოვლილან,
ამბობენ, სულს კურნავსო იისფერი,
პატარა, უსუსური სათოვლია,
და მე მის მოძებნაში ვიყინები.
სიზმარი, ცხოვრება რომ მეგონა და
ცხოვრება - სიზმარივით რომ ვისიზმრე,
ბავშვური, სიფრიფანა გოგონადან -
მოწყენილ უსიცოცხლო მე - ვინმემდე.
შევცქერი წისქვილებს და ქარი მიყვარს,
ნეტავი მეც შემეძლოს დაბრუნება,
სამყარო სხვა ნაპირზე გაირიყა,
აღარ ჩანს მარტოობის სადგურიდან.