ფერნაცვალ ფიქრთან

დღეს, როცა ამინდმა, ფერნაცვალმა,
გახვითქულ მიწას ჩამობანა
ჩოქვით და ხოხვით დამტვერილი მუხლისთავები,
ვაზმა მტევნები, ნამიანი,  მარცვალ - მარცვალ,  ჩამოარიგა…
მზე გადაყლაპა ღრუბლის ქულამ, ციცქნა აბივით…
ქალაქმა შუბლი მიუშვირა მწუხრის გრილ ნიავს,
გავირინდე
ტირილისგან დაღლილ ბავშვივით,
ჩავუთქვი ჩემს თავს…
შევჩერდე უნდა, მოვიცადო,
ფიქრით ცხოვრებას გავუსწარი და ვერ ვეწევი.