მაღვალაკური

ნინო დარბაისელი

მაღვალაკური

(ეს რა უბედურება ყოფილა შექსპირული სონეტი. რაკი ერთხელ დაეჩვევი, სხვა რაღაცის თქმა და წერა გინდება და არ განებებს თავს. მიშველეეეეთ!)

დაბლობები - ამაღლაკე,
ნათლად სახე - ნარისხევი,
რა კერპები - აქანდაკე!
ყლაპე ბრაზი - დასანთხევი?

იამბე და იარაკე,
ვის - რა უცხო მოუყევი?
თავი გაიმაღვალაკე,
ხვეტე ქარის დანარხევი,

ჩასჭერ-ჩააკარაბაკე?
რომ გეგონა, მიირხევი,
როგორც იქნა, გაივაკე,
დაგხვდა წყევის ბნელი ხევი.

ქარში ქროლვით მონახე ვინ?
ხარ - ქაღალდის მონახევი!