სალტო-მორტალე, ანუ მე ხე, შენ ხე

თებერვლის სალტო-მორტალეებს რომ გავექცე,
მარტი მაინც მომიღებს ბოლოს.
ბედისწერის როგორ არ დავიჯერო…
მთელი ცხოვრებაა ჩაკეტილი წრიდან გავრბივარ და ვერ გავარღვიე.
თავზე ჩამომექცა მთელი ცა,
ჩა-მო-მე-ქ-ცა ცა…
და რომ მეგონა გათავდა,
დაიწყო…
იოლი ჩვეულებრივად სიარულიც აღარაა,
არათუ ალესილ ხანჯლის პირზე სიარული.
გავრისკე.
დავდივარ.
სულ დაჭიმული მაგიტომაც ვარ,
თითქოს სიმდის ვცეკვავდე.
სწორედაც სიმდის -
ჩემი სამშობლოს სინდისად ქცეულს…
უფრო სწორად,
განსხეულებული ცეკვა ვარ -
ვნებამოთოკილი,
ტანიაკრეფილი,
ღიმიუჩინარი
და ვერდადრეკილი სიამაყე.
რა დროს რომანტიზმია და მაინც, მომინდა მეთქვა, რომ:
ხეებს არშიებად შემოევლო ჩემი დარდიანი სიყვარული…
მე ხე,
შენ ხე
და
შე
მე
ხე…
გათვლასავით გამომივიდა…
ალიხე, მალიხე და
არული კუდიანებს -
ჰო, ესეც მახსოვს…
სადღაციდან გამოტყვრება მარტობაა და თითქოს ძვალი წავართვი,
ისე გაავებით მიღრენს.
არადა, ვერაფრით დამიჯერა, რომ
სიკვდილიც კი მეცოდება,
არათუ მხოლოდ თვითონ.
სიყვარული სხვაა…
გვიან მივხვდი…
და სიყვარულს გაჩვეულებრივდეს - ვერ ვაკადრებ…
ჰოდა, სიკვდილიც ამიტომ მეცოდება,
ასე მგონია, მხოლოდ მე ველოდები…
თებერვალი მემილიონედ აკეთებს სალტო-მორტალეს…
თუ გადავურჩი,
მარტი ნოკდაუნში ჩამაგდებს და…
როცა საბოლოოდ დავმთავრდები,
სიკვდილი არ შეიძულოთ…
მიყვარდა…