ჩამოფარებული ფარდა

ვინ დააფასებს შრომას,
უმწეოს მახურავს საბანს; დე,
ყველა მის ქმედებას შრომა სდევს საფუძვლად. რამდენი წამი ვლიე უქაროდ, აძონძილ, ვაგონად; რამდენჯერ დაირხა ხმები, რომ მივქარავ; მივბაძავ უბნის მკვლელ მათხოვარს, არც ერთხელ, არა, დე! (არვიცი)

ხელმოცარული დამაქვს სიტყვა საბრძოლად; ვისმენდი ტაეპებს.
თიხა ხარ, იქცევი მიწადვე;
ყოველდღე ვცდილობ, არ შევეთვისო სიხამეს იმ ხელ მრუდ სიხარბეს.

არჩევნად არჩევნის არჩევაც ისწრაფეს;
სოციუმს სისწრაფით და არა ფარულად
სრულად ფსკერისკენ მიგვათრევს;
გვეტყვიან არ თქმულს; და მთავრობა იმარჯვებს; შემდეგ კი იმართლებს, ამართლებს მასას; ერთი წრის მქონე ეშელონს უკეთებს აბჯარს.

ვინ ხარ შენ; მაწუხებს არარაობის განცდა; არა რაობის, არამედ რაც მწადდა ვერ დამცდა.

ვუყურებ თაობას; რყვნილია, რასა იმ რჯულის თაობის, ქრისტეს ღვთისმშობელ მარიამს, წილხვედრი რომ ახურავს კალთა.

მათზე ზნეობრივ რეალურ საზღვარს რყვნის ეს ეპოქა, დასავლურ ქარად; რას ნიშნავს ყიდიდე სამშობლო მშვიდობის ფასად.