მთაწმინდა.

დარდიანი იყო, გუშინ მთაწმინდა, როცა გულზედ ასე, მწარედ აწვიმდა. დრო მოვიდა ისეთი, რომ აცივდა დღევანდელით გული, როგორ ასტკივდა. საუკუნოდ ის, ინახავს თაობას, რომლის გამოც, უხარია წარმოთქმა - შვილი ხარ და არ მეთმობი წარსულად, თქვენზე ფიქრში, რამდენი დრო გასულა! უწინდელით ამაყობდა მთაწმინდა - დღეს კი, მის გულს სინანული აწვიმდა... ერის შვილი სულ აღარ ჰგავს თავისას, უცხო ტომებს შერევია სასმისად. დარდიანად იყურება მთაწმინდა! იმედი აქვს მზე, გამოვა ხვალიდან სათქმელს იტყვის ისევ - ისევ თავისას, ქართველობა სიწმინდეა კაცისა.