ადამიანი და წვიმა.

ცხოვრებისეულ სამყაროში მოხვედრა ღირდა, წამისთვის ალბათ ბევრს დათმობდა ამისთვის წვიმაც, ადამიანად თავი ეგრძნო სულ ერთი ციდას! ალბათ ძნელია იყო წვეთი, ვით მსგავსი ცრემლის - ცრემლი, რომელიც, მაშინ ცვივა, როდესაც გტკივა. ხო და არც წვიმას არ ექნება, ცხოვრება მშვიდი, მასაც სულ, მუდამ ასე, უწევს მოვლენებს ჩივის - ადამიანთან ერთად ხშირად ისიც - კი ტირის! სევდიანობენ ორნი, ერთად ამკობენ ერთურთს, ცდილობენ გრძნობით დაიამონ ტკივილი სიმწრის. მერე, კი წვიმა გაიფიქრებს, რომ ფუჭად ჩივის... სჯობს ძველებურად მოევლინოს ქვეყანას წვეთად, ვიდრე თვალთაგან იღვრებოდეს უმწეო ცრემლად.