სითბო

მე ვიცი, რომ შენ დაგაკლეს სითბო
და ელი მას ვინც არასდროს მოვა,
მე ვიცი, რომ შენ საბოლოოდ იგრძნობ,
დანაკლისს, მერე კი შეწყდება თოვა.

ეჭვსაც შეიტან საკუთარ თავში,
ოღონდ სიმართლე - არ აღიარო,
ტკივილებს ვეღარ გაფანტავ ქარში
და მზად იქნები, გადაგიარონ.

ბილიკებივით თელავენ ადამიანებს,
ვეღარ მთელდება ძველი იარა,
მახსოვს, რომ სულ შენ გელოდებოდი,
თან თავს ვიტყუებდი - გადამიარა.

არც ადრინდელი სიხარული ჩანს,
რაც ანათებდა, უკვე ჩამქვრალა,
დაიკარგა თუ დღეს მიმალულია,
შორეულ წარსულში, რაც განათდა?

ჩემთვის განწყობა აღარ არსებობს,
თითქოს ახალი დღეც - სიზმარია,
არ ვამბობ, მაგრამ სანამ ვარსებობ,
მახარებს, დედაჩემს რაც უხარია.