ჩაფურთხებული დედამიწა

დედამიწას კაცმა ფურთხი ესროლა
და ფურთხი ცას მიეწება;
მერე ღრუბელმა წვიმად ჩამოღვარა,
რომ სირცხვილს მიწამდე მიეღწია.

ქალაქებმა პირი დაიბანეს,
ქარხნებმა კვამლით შეიმშრალეს ბაგე,
ზღვამ კი ნელა, თითქოს არაფერი,
თავისი ძველი ლურჯი სიტყვა გადაყლაპა.

ჩვენ ვამბობდით:

ეს მხოლოდ მიწაა.

მიწა კი ჩუმად გვისწორებდა თვალს -
რადგან ყველა ფეხის ქვეშ
საკუთარ თავზე ვაბიჯებდით.

ტყემ ფოთოლი აღარ დაგვიკარგა -
თვითონ დაგვკარგა ჩვენ;
მდინარემ აღარ დაგვიტოვა ანარეკლი,
რადგან სახე აღარ გვქონდა,
რომელიც წყალს ეცნო.

და ერთ დილას
დედამიწამ პირველად არ იტირა.

ეს იყო ყველაზე საშინელი ხმა -
როცა დედას აღარ ჰქონდა ცრემლი
და შვილს პირველად გაუჩნდა კითხვა:

თუ დედამიწასაც ამოეწურა პატიება,
სად წავიღებთ ჩვენს ცოდვებს?

მაშინ ცაზე ჩიტები გაჩერდნენ,
ქარი საკუთარ თავს დაელაპარაკა,
და ადამიანმა საკუთარ ხელებს შეხედა:

ხელები -
რომლებიც აშენებდნენ სახლებს,
ანგრევდნენ სახლებს,
წერდნენ ღმერთის სახელს
და შემდეგ იმავე ხელით
ღმერთის შექმნილ მიწას აფურთხებდნენ.

მიწამ არაფერი გვიპასუხა.

მხოლოდ ბრუნვა გააგრძელა.

ეს იყო მისი განაჩენი -
არა სიკვდილი,
არა შურისძიება,
არამედ კიდევ ერთი დღე,

რომელშიც ჩვენ
კვლავ უნდა გვეცხოვრა
იმ პლანეტაზე,

რომელიც საკუთარი სარკე იყო.

და თუ ოდესმე
ადამიანი სამყაროს დასასრულს იპოვის,
იქნებ ბოლოს მიხვდეს:

დედამიწა არ დაგვიღუპავს.

ჩვენ უბრალოდ იმდენჯერ დავაფურთხეთ მის სახეს,
რომ ერთ დღეს
საკუთარი სახე ვეღარ ვიცანით.



ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2024 წ