შტეფცელი

კედელში ჩუმად ჩასმული პატარა ვარსკვლავია,
რომელსაც დენი კი არა - სამყაროს სუნთქვა მოაქვს,
ორი ხვრელი აქვს, მაგრამ ორივე კარია,
და ვერავინ ხედავს, სად გადის ის გზა.

მე შტეფცელს ვუყურებ - თითქოს მარტივ ნივთს,
მაგრამ უბრალო საგნებს ყველაზე მეტი რამ სცოდნიათ:
ელვა მათ სხეულში იწყებს საკუთარ სიტყვას,
და სიბნელე პირველად მაშინ ხვდება - რომ მარცხდება.

რა უცნაური ძალაა პატარა კონტაქტში:
ორი წერტილი - და უსასრულობა ირთვება;
ადამიანიც ასეა - თითქოს მხოლოდ სხეული,
მაგრამ სწორ ადამიანს რომ შეეხები, ცა ინთება.

და მივხვდი:

ყველა ღმერთი შეიძლება შტეფცელი ყოფილიყო,
ყველა ლოცვა - ხელის გაწვდენა კედლისკენ,
ყველა სასწაული - უხილავი დენის გავლა
იქ, სადაც ორი მარტოობა ერთმანეთს შეეხო.

თუ ოდესმე გაქრები -
ნუ შეგეშინდება, რომ სამყარო ჩაქრება;
ზოგჯერ ნათება მხოლოდ კედელში იმალება,
რათა ვინმემ სწორ დროს შეგაერთოს.

შტეფცელი კი დარჩება -
პატარა, უხმო, თითქმის სასაცილო,
როგორც ბოლო საიდუმლო სამყაროსი:

სინათლეს ყოველთვის სჭირდება
ვიღაც, ვინც მასში შევა.


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.