დამცინავი კაცი

ქუჩა, სადაც სიტყვები იატაკზე ყრია, როგორც ლურსმნები.
ორი ხმა არ დგას ერთმანეთის წინ - ისინი ერთმანეთს ემთხვევა.

დამცინავი კაცი (იცინის, მაგრამ სიცილი ცარიელია)

- პოეტი ხარ?
ანუ… არაფერი გაქვს და ამას სიტყვებით ფარავ?
რით გიხდიან? ჰაერით? ტირილით?

პოეტი (არ პასუხობს — ჯერ)

დამცინავი კაცი
- შეხედე სამყაროს!
ციფრები მართავს ყველაფერს.
ფული, ძალა, სიჩქარე.
შენი ლექსი სად ჯდება აქ?
ჯიბეში ვერ ჩაიდებ.
ციხეს ვერ ააშენებ.
ქალს ვერ მოიყვან.

პოეტი (ჩუმად, თითქოს საკუთარ თავს)

- სიტყვა არ არის ნივთი.
ის არის კარის ხმა, სანამ გაიღება.

დამცინავი კაცი (ახლა უფრო ხმამაღლა)

- შენ უბრალოდ გეშინია რეალობის!
მარცხს ლამაზ სიტყვებად ფუთავ.
პოეტები ყოველთვის გარბიან!

პოეტი (უცებ, მაგრამ მშვიდად)
- არა.
ჩვენ არ გავრბივართ.
ჩვენ ვრჩებით იქ, სადაც სხვები თვალს ხუჭავენ.

(პაუზა. ქალაქი ხმაურს წყვეტს ერთ წამს)

დამცინავი კაცი
- და მაინც…
რა შეცვალე შენ, ერთი ლექსით?

პოეტი (ახლა პირდაპირ უყურებს)
- მე შენ არ შეგცვალე.
მაგრამ შენ ახლა უკვე ვერ იცინი ისე, როგორც ადრე.

დამცინავი კაცი
- რას გულისხმობ?

პოეტი (ბოლო სიტყვები — ნელა, ზუსტად)
- შენ იცინი პოეტებზე,
რადგან ისინი გეუბნებიან იმას,
რის თქმასაც შენ მთელი ცხოვრება საკუთარ თავს გაურბოდი.

(პაუზა)
- და თუ სიტყვა არაფერია,
მაშ რატომ გტკივა ასე ძლიერ,
როცა მას გეუბნები?

(დამცინავი კაცი ხმას ვერ იღებს.
საკუთარ სიცილს ხელით იფარავს.
ქუჩაზე სიტყვები აღარ ჰგავს ლურსმნებს -
ახლა ისინი სარკეებია.)

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2019 წ.