დიალოგი: მეცნიერი და პოეტი

მეცნიერი:

სამყარო დაიწყო მაშინ, როცა დრო ჯერ არ არსებობდა. ნულოვან წამში დაიბადა სივრცე, ენერგია, კანონი. ყველაფერი, რასაც ახლა ხედავ, მათემატიკური აუცილებლობის შედეგია.

პოეტი:

თუ დრო არ არსებობდა, ვინ დათვალა ის წამი?
და თუ ყველაფერი აუცილებლობაა - რატომ მტკივა ხანდახან ისე, თითქოს არჩევანი მქონდა?

მეცნიერი:

ტკივილიც ქიმიაა. ემოციაც რეაქციაა. ვარსკვლავიც იგივე პრინციპით იბადება, როგორც ცრემლი - წნევის გადაჭარბებით.

პოეტი:

ვარსკვლავი მაინც არ კითხულობს საკუთარ თავს.
ადამიანი კი - კითხულობს.
ეს ზედმეტია ქიმიისთვის.

მეცნიერი:

ზედმეტი არაფერია. ცნობიერება არის რთული სისტემის შედეგი. საკმარისი სირთულე - და ჩნდება „მე“.

პოეტი:

ან იქნებ „მე“ იყო მიზეზი სირთულისა.
იქნებ სამყარო გაიხლიჩა, რომ ვინმეს ეთქვა: მე ვარ.

მეცნიერი:

შენ ანთროპოცენტრიზმს ერევი. სამყარო არ იქმნება ადამიანის გამო.

პოეტი:

არ ვამბობ ადამიანის გამო.
ვამბობ - შემხედველის გამო.
სარკეს რა აზრი აქვს, თუ არავინ ჩახედავს?

მეცნიერი:

სარკე მაინც არსებობს, უყურებენ თუ არა.

პოეტი:

არსებობს, მაგრამ არ იცის რომ არსებობს.
სამყარო კი - ჩვენს თვალებში პირველად იგებს საკუთარ სახელს.

მეცნიერი:

შენ ამბობ, რომ სამყარო საკუთარ თავს ჩვენს ცნობიერებაში უყურებს?

პოეტი:

დიახ.
და შენს ფორმულებში - ძვლებს ისვრის,
ჩემს სიტყვებში კი - სუნთქვას.

მეცნიერი:

მაშინ ჩვენ მოწინააღმდეგეები არ ვყოფილვართ.

პოეტი:

არასდროს.
შენ კარს ხსნი,
მე კი ვეკითხები - რატომ უნდოდა გაღება.

მეცნიერი:

და პასუხი?

პოეტი:

იმიტომ, რომ დახურულ სამყაროში ღმერთიც კი მარტო რჩება.

სიჩუმე.
ორივე უყურებს ცას -
ერთი ზომავს,
მეორე უსმენს.

ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2023 წ.