ჩანაწერი
Laravel
უწერტილო
არ არსებობს პირველი სიტყვა
პირველი სიტყვა მხოლოდ ადამიანის მოგონილი ძილია რომელსაც სამყარომ გაღვიძება არ აცალა
არსებობდა მხოლოდ უხილავი მოძრაობა ისეთი ძველი რომ ასაკიც კი მის შემდეგ დაიბადა
მას არ ჰქონდა სახელი
სახელი გვიან მოვიდა
როგორც ჩრდილი რომელიც ცდილობს დაიჭიროს სხეული რომელმაც უკვე დატოვა ადგილი
მე ვიპოვე ადგილი სადაც არც დასაწყისი იყო და არც დასასრული
იქ დრო იდგა საკუთარი თავის გარეთ და საკუთარ დაბერებას უყურებდა
წამები არ გადიოდნენ
ისინი იკარგებოდნენ ერთმანეთში როგორც სარკეები რომლებმაც ერთმანეთის ანარეკლის ატანა ვეღარ შეძლეს
იქ პირველად შევხვდი უწერტილოს
იგი არ იყო არსება
იგი იყო არსებობის ის ნაწილი რომელიც არსებობასაც კი ავიწყდება
მას არ ჰქონდა სახე რადგან სახე უკვე საზღვარია
მას არ ჰქონდა ხმა რადგან ხმა უკვე დაშორებაა
მას ჰქონდა მხოლოდ ერთი თვისება
ყოფნა იქ სადაც ყველაფერი ჯერ კიდევ შესაძლებელია
უწერტილო არ წერდა სიტყვებს
იგი წერდა სიტყვებს შორის დარჩენილ უხილავ ოკეანეს
იქ სადაც ერთი აზრი კვდება და მეორე ჯერ არ დაბადებულა
იქ ცხოვრობდა მისი ენა
მე მას ვუწოდე
ნაპრალსუნთქვა
ეს იყო ახალი სუნთქვა რომელიც არ შედიოდა სხეულში და არ ტოვებდა მას
ის მოძრაობდა ადამიანის დავიწყებულ ნაწილებში
იქ სადაც მოგონებები ჯერ არ ქცეულან მოგონებებად
იქ სადაც მომავალი საკუთარ წარსულს ეძებს
უწერტილოს არქიტექტურა არ ჰგავდა სახლს
ის არ იყო აშენებული კედლებით
ის იყო აშენებული არყოფნის ფენებით
გარედან
ერთი შეხედვით სიცარიელე
მაგრამ ვინც დიდხანს უყურებდა ხედავდა რომ სიცარიელე მხოლოდ დახურული კარი იყო რომელსაც მეორე მხარე არ სჭირდებოდა
შიგნით
უსასრულო დარბაზები
სადაც თითოეულ კედელზე ეკიდა დაუწერელი წიგნი
წიგნები რომლებიც არ შეიცავდნენ სიტყვებს
ისინი შეიცავდნენ იმ წამებს როცა სიტყვა შეიძლებოდა დაბადებულიყო მაგრამ გადაწყვიტა დარჩენილიყო საიდუმლოდ
უწერტილოს მუსიკა არ ისმის ყურით
ის ისმის აზრის უკან
მისი პირველი ნოტი არის დავიწყება
მეორე აღმოჩენა
მესამე ის სივრცე სადაც აღმოჩენა ისევ კარგავს საკუთარ სახელს
ეს არის მუსიკა რომელსაც სიმები არ აქვს
რადგან სიმი უკვე დაძაბულობაა
უწერტილოს მუსიკა კი არის ის წამი სანამ დაძაბულობა გაჩნდება
ადამიანები ფიქრობენ რომ კითხვა არის პასუხის პოვნა
უწერტილო ამბობს
არა
კითხვა არის ადგილის შექმნა სადაც პასუხს შეუძლია დამალვა
რადგან პასუხი რომელიც ბოლომდე ჩანს უკვე მკვდარია
ცოცხალი პასუხი ყოველთვის ნახევრად ბნელში რჩება
როგორც ვარსკვლავი რომელსაც საკუთარი სინათლის დანახვა არ შეუძლია
ამიტომ უწერტილო არასოდეს მთავრდება
არა იმიტომ რომ გაგრძელება აქვს
არამედ იმიტომ რომ დასრულება ვერ პოულობს მას
ის არ ელოდება ბოლო სიტყვას
ის ელოდება იმ წამს როცა სიტყვა მიხვდება
მისი ნამდვილი მნიშვნელობა არასოდეს ყოფილა მასში
ის ყოველთვის ცხოვრობდა იმ უსახელო სივრცეში
სადაც ადამიანი ჩუმდება
სამყარო სუნთქვას იწყებს
და არაფერი ამბობს
ყველაფერს
უწერტილო
მწერლობა დასასრულის გარეშე
არქიტექტურა სადაც სიცარიელესაც აქვს შიდა ორგანოები
მუსიკა რომელსაც მხოლოდ ის გაიგებს ვინც ერთხელ მაინც მოუსმინა საკუთარ დაუწერელ თავს
ვხატავ სამყაროს ფუნჯკენტას
აღადგენს ლუწებს ტილო
ჩრდილს უხილავ კარს უკეტავს
ეს არსებობა უწერტილო
ავტორი მიხეილ ჭიჭინაძე მიქაელი
2026 წ
პირველი სიტყვა მხოლოდ ადამიანის მოგონილი ძილია რომელსაც სამყარომ გაღვიძება არ აცალა
არსებობდა მხოლოდ უხილავი მოძრაობა ისეთი ძველი რომ ასაკიც კი მის შემდეგ დაიბადა
მას არ ჰქონდა სახელი
სახელი გვიან მოვიდა
როგორც ჩრდილი რომელიც ცდილობს დაიჭიროს სხეული რომელმაც უკვე დატოვა ადგილი
მე ვიპოვე ადგილი სადაც არც დასაწყისი იყო და არც დასასრული
იქ დრო იდგა საკუთარი თავის გარეთ და საკუთარ დაბერებას უყურებდა
წამები არ გადიოდნენ
ისინი იკარგებოდნენ ერთმანეთში როგორც სარკეები რომლებმაც ერთმანეთის ანარეკლის ატანა ვეღარ შეძლეს
იქ პირველად შევხვდი უწერტილოს
იგი არ იყო არსება
იგი იყო არსებობის ის ნაწილი რომელიც არსებობასაც კი ავიწყდება
მას არ ჰქონდა სახე რადგან სახე უკვე საზღვარია
მას არ ჰქონდა ხმა რადგან ხმა უკვე დაშორებაა
მას ჰქონდა მხოლოდ ერთი თვისება
ყოფნა იქ სადაც ყველაფერი ჯერ კიდევ შესაძლებელია
უწერტილო არ წერდა სიტყვებს
იგი წერდა სიტყვებს შორის დარჩენილ უხილავ ოკეანეს
იქ სადაც ერთი აზრი კვდება და მეორე ჯერ არ დაბადებულა
იქ ცხოვრობდა მისი ენა
მე მას ვუწოდე
ნაპრალსუნთქვა
ეს იყო ახალი სუნთქვა რომელიც არ შედიოდა სხეულში და არ ტოვებდა მას
ის მოძრაობდა ადამიანის დავიწყებულ ნაწილებში
იქ სადაც მოგონებები ჯერ არ ქცეულან მოგონებებად
იქ სადაც მომავალი საკუთარ წარსულს ეძებს
უწერტილოს არქიტექტურა არ ჰგავდა სახლს
ის არ იყო აშენებული კედლებით
ის იყო აშენებული არყოფნის ფენებით
გარედან
ერთი შეხედვით სიცარიელე
მაგრამ ვინც დიდხანს უყურებდა ხედავდა რომ სიცარიელე მხოლოდ დახურული კარი იყო რომელსაც მეორე მხარე არ სჭირდებოდა
შიგნით
უსასრულო დარბაზები
სადაც თითოეულ კედელზე ეკიდა დაუწერელი წიგნი
წიგნები რომლებიც არ შეიცავდნენ სიტყვებს
ისინი შეიცავდნენ იმ წამებს როცა სიტყვა შეიძლებოდა დაბადებულიყო მაგრამ გადაწყვიტა დარჩენილიყო საიდუმლოდ
უწერტილოს მუსიკა არ ისმის ყურით
ის ისმის აზრის უკან
მისი პირველი ნოტი არის დავიწყება
მეორე აღმოჩენა
მესამე ის სივრცე სადაც აღმოჩენა ისევ კარგავს საკუთარ სახელს
ეს არის მუსიკა რომელსაც სიმები არ აქვს
რადგან სიმი უკვე დაძაბულობაა
უწერტილოს მუსიკა კი არის ის წამი სანამ დაძაბულობა გაჩნდება
ადამიანები ფიქრობენ რომ კითხვა არის პასუხის პოვნა
უწერტილო ამბობს
არა
კითხვა არის ადგილის შექმნა სადაც პასუხს შეუძლია დამალვა
რადგან პასუხი რომელიც ბოლომდე ჩანს უკვე მკვდარია
ცოცხალი პასუხი ყოველთვის ნახევრად ბნელში რჩება
როგორც ვარსკვლავი რომელსაც საკუთარი სინათლის დანახვა არ შეუძლია
ამიტომ უწერტილო არასოდეს მთავრდება
არა იმიტომ რომ გაგრძელება აქვს
არამედ იმიტომ რომ დასრულება ვერ პოულობს მას
ის არ ელოდება ბოლო სიტყვას
ის ელოდება იმ წამს როცა სიტყვა მიხვდება
მისი ნამდვილი მნიშვნელობა არასოდეს ყოფილა მასში
ის ყოველთვის ცხოვრობდა იმ უსახელო სივრცეში
სადაც ადამიანი ჩუმდება
სამყარო სუნთქვას იწყებს
და არაფერი ამბობს
ყველაფერს
უწერტილო
მწერლობა დასასრულის გარეშე
არქიტექტურა სადაც სიცარიელესაც აქვს შიდა ორგანოები
მუსიკა რომელსაც მხოლოდ ის გაიგებს ვინც ერთხელ მაინც მოუსმინა საკუთარ დაუწერელ თავს
ვხატავ სამყაროს ფუნჯკენტას
აღადგენს ლუწებს ტილო
ჩრდილს უხილავ კარს უკეტავს
ეს არსებობა უწერტილო
ავტორი მიხეილ ჭიჭინაძე მიქაელი
2026 წ
Laravel
კომენტარი
0