საკუთარ თავში ამოვიდე

მსურს სიყვარულის ბევრჯერ დამყნობა,
ნაცვლად — სიკვდილი ბევრჯერ დავსხალი;
ერთ ვაშლს მე ყველამ გადამაყოლა —
დღეს მე ვარ ვაშლზე ნაჯვარი მსხალი!

ფესვები ჩემი მიწას ვერ ცნობენ,
წვიმამ სახელი წაიღო ძველი;
რაც დამრჩა — ნაყოფს გულში რომ ჰქონდეს,
წყურვილი არი, ნახევრად — მწველი.

ხან ვაშლის სუნი ამდის კანიდან,
ხან მსხლის სიტკბო მაქვს სისხლში ჩამდგარი;
სიყვარულს ვრგავდი ჩემსავე თავში —
მარადიული ვარ დამნაშავე!

მე, ვინც დამამყნო, იმათგან დამრჩა
ჭრილობა — მწვანე, წვნიანი, წრფელი;
მე კი ყოველი ტკივილის შემდეგ
ამ უჩვეულო ნაყოფებს ვწყევლი!

ახლა, თუ მკითხავ: „ვინ ხარ საერთოდ?“ —
არც ვაშლი გეტყვი, არც მსხალი ძველი;
მე ვარ ნაყოფი ყოველი ხელის,
ყველა შეცდომის დიდი შედეგი.

და თუ ოდესმე კვლავ დამამყნობენ,
მკითხავ — ნაყოფი რომელი გავხდი?
მე უკვე ვიცი — ვინც ერთხელ მოკვდა,
ის გახარებულს, ხესავით გამხდის!

მაგრამ თუ ბოლოს ნაყოფი დამრჩა,
მე — სულ ერთ ტოტზე ჩამოკიდებულს,
მე მას არ შევჭამ და — შევინახავ,
რომ ცამ ვერ შეძლოს მისი წაღება.

რადგან აღარ მსურს ეს არსებობა,
არც სხვის ნაყოფად არ მინდა დავრჩე;
მსურს — ერთხელ მაინც, ჩემი ფესვებით,
საკუთარ თავში ამოვიდე
და მერე დავრჩე.

და თუ ჩემს ხეზე ვაშლი ამოვა
და მსხლის სურნელი გაჰყვება ქარებს,
ვიტყვი: სიკვდილი ვერ მომერია —
მან სხვა ნაყოფად მაქციოს, ბარემ!

თუ მკითხავ, ბოლოს მაინც ვინ დავრჩი —
არც ვაშლი, მსხალი, არც ძველი მე ვარ:
მე ვარ ჭრილობის დიდი ნაყოფი,
სიყვარულამდე მისული ხე ვარ!


ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.