ნგრევა

გიიომ, ობი ქმნილებებს ფარავს,
მოდის წყურვილი ნაცრისფერ კვიცის.
ეჰეი, მწყემსო! გაგექცა ფარა,
და პოეზია ფრთას რომ იკეცავს.

და როცა ცა ძველს დაკარგავს სახელს,
დაეძინებათ ვარსკვლავებს წყალში.
შინაგანი ხმა თვალს ვეღარ ახელს,
რადგან ეპოსი ფარულ ფრთებს არ შლის.

დაკარგულ გზაზე, გიიომ, მეც ვარ,
ქარების ხმებმა სიო დანაცრეს.
თუ ბედისწერის დაიწყებ შეცვლას,
ჯერ მიწის ღერძი გადაანაცვლე!

მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2026 წ.