მე სიყვარული მწყუროდა შენში

ღამის მომნუსხველ სილამაზეში,
მთვარე დამცქერის ნაცნობი მზერით
ვცხოვრობ რითმების ოქროს კვეთაში
სული მევსება უსაზღვრო რწმენით.

მივყვები დროის უმიზნო ცვეთას,
წამით არ ცხრება ცახცახი სულის ,
ვიდრე იმედი მსუბუქად წვეთავს,
წვიმებს წალეკავს წყალობა უფლის.

(ვარდობის თვიდან ყოველი წუთი
ამ უთარიღო ამინდებს ვანდეთ,
არ ვიცი, როდის ჩამოწვა მწუხრი?-
ჩვენ ერთმანეთში ყოფნის დრო ვფანტეთ...)

ღამის მომნუსხველ მდუმარებაში
ჩამესმის ნაზი ნოტები წვიმის,
მე სიყვარული მწუროდა შენშში,
შენ კი გხიბლავდა სურნელი დილის......