ჩემი ოთახი

გიახლოვდები... ვაკაკუნებ... კარს მიღებ გულში...
იქ სითბო მხვდება, მობრიალე კოცონის დარად;
ოთახი, ჩემთვის განკუთვნილი, მყუდროა, თუმც კი,
რა პატარაა!..
გზადაგზა, როცა გამოიტან სულის ნარჩენებს,
იქვე დავრჩები!