ხასიათი

ცას ვგავარ ახლა,
მთელი დღე დარდი ვაგროვე და
ღრუბლებად ვკონე.
ვერ მოვითმინე,
ჭექა-ქუხილი შემეპარა წკრიალა ხმაში,
ვიბობოქრე და
შეუცნობი გახდა მიმიკა,
ისე, როგორც ქარაშოტის დიდი ქაოსი.
და როგორც ელვა-ჭექის შემდეგ
კოკისპირული და ხანმოკლე
წვიმა დარდებს ცლის,
ჩამოვიწრიტე.
ახლა ნელ-ნელა ღრუბლებს ვფანტავ,
ვთავისუფლდები,
ხოლო დილით კი,
ამოწმენდილ თვალებს გავახელ და
ღრუბლის ნარჩენს მაშინღა დავთმობ,
როცა საყვარლად შემომცინებს
ჩემი მზე - შვილი.

თქვენ მე არ მიცნობთ.
ჰო, ცას მიმიგავს ხასიათი და
ახლაც მშვიდად
ჩემს ვარკვლავებს ვალაგებ მწყობრად
და სიტყვებს ვკინძავ,
მერე ფრაზებს,
ტაეპებს, ლექსებს.
ვარსკვლავთმრიცხველო,
ჩემი ალბათ, მხოლოდ შენ გესმის.