ბეღურის სუნთქვა

( ვუძღვნი მეგობრის ხსოვნას)

ამ თოვლისფერი ზეცით და მიწით
ჩემს ფანჯარასთან ბეღურა დაფრთხა...
და მე ვიხსენებ შენს ბოლო სიტყვას,
მარადისობას მოუხდა ახლაც...

ზამთარი, თოვლი, ბეღურა, შიში,
გასროლა, თოფი , ამ თოფში ტყვია
მზარავს მე ცივი დეკემბრის დილა
უკვე თოვლისფრად ...და უფრო მტკივა.

ეს ბეღურები ჩვენს თავს მაგონებს
უმწეო ფრთებით სიყვარულს ვქსოვდით,
( ზათქი და ზვავი სმენას შეასკდა)
მერე გაწითლდა ჩემს გვერდით თოვლიც


მე ამ ზამთარსაც უშენოდ ვივლი ,
ვეღარ გამათბობს ვერც ძველი პალტო.
მერე ფანჯარას მივუშვერ ღაწვს და
სუნთქვას შევიგრძნობ სრულიად მარტო.