სიზმარს

ამ ლექსში მეტაფორა არის მთავარი: ავტორი ცდილობს არა ამბის მოყოლას, არამედ ემოციისა და მდგომარეობის გადმოცემას. ეს არის ავტორის შეგნებული არჩევანი, რომელმაც ზოგიერთისთვის შეიძლება შექმნას ხელოვნურობის განცდა, ზოგიერთისთვის კი – უზარმაზარი ექსპრესიული ძალა.კარგი არალოგიკური ლექსის დაწერა, რომელიც მკითხველს ემოციურ დონეზე შეეხება, სხვა სახის ოსტატობას მოითხოვს - ოსტატობას არა ამბის თხრობაში, არამედ ატმოსფეროს, რიტმისა და ემოციური სიმბოლიკის შექმნაში.თუმცა ჩემთვის მიუღებელია ასეთი პოეზია.რამდენად წარმატებით ახერხებს ამას ეს ლექსი, ეგ უკვე მკითხველის პრეროგატივაა...