მამას

მამას

სუსტი ვარ , სუსტი ,
არავინ არ თქვას,
ვინ თქვა ,
ძლიერებს მეტად არ უჭირთ ,
შემოეჩვიენ
თვალების გათქმას
ცრემლები ,
უხმო ,
ჩუმი და ფუჭი .
სახელი ჰქვია
შეჩვეულ ტირილს ,
ცრემლებს ტკივილი თავ -პირში მახლის ,
წამექეც მუხა ,
სიმაგრე ჭერის
და ცარიელი დამირჩა სახლი.
არ გესმის
ჩემი მოთქმის და ურვის ,
და უჩემობა აღარ გადარდებს .
შემოგვრჩა ღვინო
შენი ნაწური , ჭურში და
ყელში აღარ გადადის .
მკლავს ჩუმად ,
შენი არყოფნის შიში
ცრემლები თვალზე
თან წარამარა .
დგას საწნახელი ვენახის ძირში.
მიტოვებული ბედის ამარა.
შემოელია ეზოს სისავსე ,
მამის სახელი
დააკლდა ძახილს .
მუდამ თბილი და
სიკეთით სავსე
რა ცივი გახდა უშენოდ სახლი .ჯაფარა