ამორძალით შეპყრობილი

მიველ ფიქრთა ტბასთან მარტო ,
თვალს მეხვია ტყის ბურუსი,
ბედმა ნება სიტყვის დამრთო
უხმოდ მეთქვა - ჩუმი სუსი

ნეტა მაშინ გამწყრომოდა
ბნელი ღამის თეთრი მთვარე,
როცა ჩემთან თვით ომობდა
ამორძალით სავსე ღამე ,

სული ნაკვანძ-ნაკვანძ ამოვქსოვე
და მოვკალი საზარელი მტერი,
ულმობელი ,კაცთმოძულე,
მტერი ყოვლად მიწიერი ,

სიძულვილში გახვეული გული
დატყვევებული თუ დათრგუნული ,
მოვხსენ ჩემი სამეფოდან,
ტახტი მივეც , სხვა სადგური ,