სიზმარი

ერთ ღამესაც ფიქრმა გამაღვიძა
ეს არ ჰგავდა სხვა აქამდე მოსულ ფიქრსა,
იყო უცნაური , ვით დაბადება
ტირილს ჰგავდა თანაც სიხარულსა ,
სინათლეში რაც ვერ იჩენს თავსა
ბნელში აქსოვს ლამაზ სხივსა ,
ეს არ იყო მთვარის , არც ვარსკვლავთა,
უფრო ჰგავდა უიშვიათს ,
თითქოს ჩემთვის დაბადებულს ,
თანვე ახლდა გრძნობა იდუმალი
დამალული სამყოფელი ელდორადოს,
მისი სადგომები მიუვალი
ჰგავდა ჩემთვის გაცხადებულს,
ყრმობაში რომ ფიქრი მკლავდა
ახლა უკვე ცხადად ჩანდა ,
და სიზმარი რომ დამთავრდა
ვნებამ წყლული განიქარვა
ის სიზმარი ეხლაც მახსოვს
რამაც შემახვედრა გზაზე ფათერაკი ,
მე ამ ხილვას არა ვნანობ ,
ჩემთვის იყო საჩუქარი