ფიქრის სინაზე

ნაზი ტექსტი ეალარსება ტიტებს ,
ვით ქარი მოღუშლ ფიქრებს ,
რა ეშველებათ წვიმებს ,
ტირიან, მღერიან , სევდიან სიტყვებს,

ნაზი ტექსტი ისევ ელარსება,
მუზა როგორც მალამო ისე ედება,,
ეს ბნელი ღამეც აღარ გათენდა
და ეს კამარაც აღარ ბერდება ,

აივსება მუქი ფურცლები,
აღარ უჩანთ ბოლო,
მინდა ჩემი ნაწერებით
ისევ ჩუმად გეამბორო ,

ნაწერები რომ განახო
სული დაინახო,
შემდეგ მახე თან დააგო,
მიღალატო, ზღვაში გადამაგდო

აქ არაფერი არ იცვლება
ისევ მეფეები ხდებიან,
შემდეგ დრონი მოდიან
და მეფეები კვდებიან ,

მერამდენე ურო გაიცელა
ვით გადახმა მინდვრის მარგალიტი,
საძოვრები დარჩა მკვდარი,
და ქარმაც თან დაუწყო ბალახებსაც ფლირტი,

ახლა ზუსტად მუზა მეწვია ,
ისევ ჩამჩურჩულა , ,,ახლა შენი ჯერია "
რა აკავებს მზეს ჩემამდე მოსასვლელს ?
ალბათ ეს სიშორეც ჩემი განაჩენია ,

მახსოვს მზის და მთვარის ჩუმი კოცნა
თითქოს რომანია დანტეს ბიატრისი,
აღარ შველის სულს ეს მკრთალი ლოცვა
და არც დეკემბერს აღარ ერგო თოვლი საკადრისი