ძველი ლანდები

ეს უდაბნოა და მე მარტო ვარ,
გზა დაბნეული, როგორც ტერენტი.
ირგვლივ ქვიშაა და ორმოები
თავსაფარია ძველი ლანდების.

ეს უდაბნოა და მე მარტო ვარ,
ისევ მესტუმრა ღამე მორიელი
ხელში მიჭირავს ძველი პოემა
მონაგონია უიღბლო ცხოვრების.

ირგვლივ ქვიშაა და ვარსკვლავები,
ცაშიც თუ მელის მე მორიელი
ვარ მორეული მე ამ ლანდებში
ტანი - ციხეა, მე - პატიმარი.

და პოეზია არის მიწისძვრა
რომ არ მასვენებს არც დღე არც ღამე,
გულს რომ გადატეხს ათას ნაწილად
და უფსკრულიდან ლანდს ამოაფრქვევს.