სული ბაღში

აღარ ტრიალებს გული ამარა,
წაიღო მდინარემ სინდისის კენჭი,
ბაღის გალავანს დაესადგურა
სიმშვიდე და სიჩუმის ფერი

და მეც ჩუმად დავდივარ ბაღში,
ლოგინს ამზადებს მზე ზაფხულისა
და მისგან შექმნილი ჩრდილი ჩემი,
ფარავს ბაღის მთლიან გალავანს,

მზის ჩაბნელება არიყო ხშირი სანამ არ მივხვდი რომ ვარ პატარა