ალუბალმა სისხლის სევდა

გაზაფხულზე ალუბალმა ყვავილები მაყარა
მე მიმოზა თაფლა თვლიდან იკბინება სხვაგვარად

არწივის ფრებს შემოვიბავ, გავფრინდები ცისაკენ
დღეს პოეტი ამაოა, გაბზარული მღლის სარკე

არ დაღონდე ჩემო ჩანგო, სევდა ქარებს მიეცი
ღვიძავს ხეებს შარაგზაზე ქარბუქისგან მილეწილს

მე მუნჯი ვარ ბავშობიდან, მტანჯავს ქვეყნის ნაღველი
ანა საით დამეკარგე, ანა საით წახველი ?

მზე ჩაეშვა ზღვის ტალღებში, უცაბედად ღამდება
თითქოს ყოფნის ბედისწერა ჩემს სიზმარში ჩაკვდება

ალუბალმა სისხლის სევდა დამანთხია ბაგეზე
მარტოობის უკუნეთში მხოლოდ ანას დავეძებ !