დღეები გადის

დღეები ისევ ისე გადიან
მარილს აყრიან სულის ჭრილობას
ჩემი სიცოვხლე მხოლოდ ლანდია
ყოფნის სირთულე და უძირობა

სული გამიხდა პანდორას ყუთი
საკუთარ თავზე ხშირად ღონავს ის
ტკივილს განიცდის ყოველი კუნთი
თვალებში ღვივის შავი კოლაფსი

დღეები რბიან , გრძნობებს აჩლუნგებს
მიგონებები ლამაზ წარსულის
ერთხელ იქნება ქარიც გაჩუნდეს
და მთვარეც, მინდვრებში ველად გასული

დაპატარავდა ტყავი შაგრენის
უსურვილოდ ხელს სიცოცხლეც მეცლება
ქარიშხლები ჩემს სასახლეს ანგრევენ
და ჩრიდილებიც გადაიქცნენ მხეცებად !