ჭ ო რ ე ბ ი

ისევ ჭორი, ჭორი, ჭორი...
ზის სიჩუმე, ისიც ჭორავს;
ვწმენდ ფიქრების ღუმლის კიდეს
ისევ შავი კვამლი ჭოლავს...
აქეთ ზეცა გამოჭორეს,
იქით ლურჯ მთებს მისწვდა ჭორი
და ურემი დროის გახდა
სათრევი და მისაწოლი...
ზედ შეაბეს მოთმინება,
ცხვირით მიწა ათხრევინეს;
სამშობლოსთვის, მაცოდინა,
ნეტავ, ღამეს ათევს ვინმე?!
შევცოტავდით, ვის ადარდებს?! -
ვილებს დგამენ სათიბეზე;
ჭორიაო კი ამბობენ, -
ქართველს ისევ სანთლით ვეძებ..
მთვარე მზეზე დაუნიშნავთ,
რა ადარდებთ, გარდა მზითვის...
დგას მანქანა სულის კართან,
ვით ჭორების გადამზიდი...
სადღაც ღვინოს წყალი შეყვა
და გამსკდარა სადღაც ჭური;
სიმართლეს კი ხელთ შეაბეს
ჭორასხმული სამაჯური...
იქნებ ჭორში ნახა შვება, -
თავად იყო კაცის ნება
და დაიწყო სიყვარულმა
დაწვრილება, გადინება...
რომ უსმინო, გაგიჟდები,
ციდან მთვარეს მოქაჩავენ;
ტვინიანებს ჭორს უგდებენ,
უტვინონი კოხტად ჭამენ..
ყველგან აღწევს, ყველგან მიდის -
ეკლესიის კართან გდია...
ნაყოფსაც კი ისხამს თურმე,
ერიც, ბერიც გადარია...
ისევ ჭორი, ჭორი, ჭორი...
ზის სიჩუმე, ისიც ჭორავს;
ვწმენდ ფიქრების ღუმლის კიდეს,
ისევ შავი კვამლი ჭოლავს...

გ.ო.