Αλφα

და...
მჩუმარება დაისადგურებს გულში,
სული ფორიაქს შეწყვეტს, ამ ავსულს.
ყორნები ფრენით, გადაჰფრენენ ცის გუმბათს,
თითებს აღავლენს ჯადოქარი საავდროდ.
-დრო არის!
ყვირის შორიდან,
ვიღაც ბნელიდან, საღამოს.
დრო გადის, ბნელა,
სელენე ჰბერავს სულს მის მეგზურს.
-მგელთა ალფაა!
-აქ დაქრის.
ცეცხლოვან თვალებს აღავლენს მთვარედ
ვეება თვალს აყოლებს არემარეს,
სისხლი სწურია ამ ბნელ ღამეს!

გიორგი სიხარულიძე